"Ale, ik zal dan maar beginnen opruimen zeker"

Het was 19u op een donderdagavond, de avond voordat de poetsvrouw kwam. Dat betekent een avond gevuld met opruimen. En opruimen... en opruimen.

Ik legde de kinderen in bed en hoopte dat ze snel zouden slapen om tijdig te kunnen starten aan het opruimwerk. Ik zou beter moeten weten, de kinderen samen in bed leggen is meestal geen sinecure. Daartegen is opruimen zelfs minder uitdagend. En zo bleek. Ze sliepen om 21u, eindelijk kon ik naar beneden, ik plofte energieloos in de zetel. Mijn gsm maakte geluid, er verscheen een melding; ‘opruimen poetsvrouw’. Juistja.



Net op het moment dat ik terug in de zetel plofte na 2u opruimen, en Guust terug beneden stond, kwam Floris binnen. Hij keek naar de keuken en zei “Ale, ik zal dan maar beginnen opruimen zeker”.


Ik keek hem aan en zei “ge hebt geen idee”.


Hij had geen idee, en ik had geen idee. We hadden beiden geen idee van hoe elkaars avond er had uitgezien. Hij had geen idee van hoe uitdagend mijn avond al geweest was, en ik had geen idee hoe uitdagend die van hem was. Hij dacht dat ik al langer in de zetel zat en niets opgeruimd had. Ik dacht dat hij de gelukzak was die gewoon maar even moest gaan optreden en kon ontsnappen aan de huiselijke taken.


Ik ging naar boven om Guust terug in bed te leggen, bleef even bij hem liggen en werd verleid om gewoon te blijven liggen. Ik was boos, hoe Floris zomaar concludeerde dat ik nog niets opgeruimd had. Ik voelde me onbegrepen en zelfs gekwetst. Door die ene zin.


Ik merkte dat Guust sliep en besloot dan toch maar terug naar beneden te gaan, zo gaan slapen lukte me niet. Voorzichtig ging ik terug naar beneden, Floris had de keuken opgeruimd en zat in de zetel.

Hij zei “ komt ge nog even bij me zitten?” – ik was verrast door zijn zachtheid, al voelde ik dat ik die nog niet in mezelf gevonden had. Ik hoorde zijn verzoeningsverzoek en overtuigde mezelf om naast hem te gaan zitten. Ik wist dat dit ons zou helpen elkaar terug te vinden.


Hij zei “ik had niet zo fel mogen reageren toen ik binnenkwam, ik was verrast omdat ik anders thuiskwam dan ik het me had ingebeeld”. En toen vertelde hij hoe zijn avond verlopen was. Hoe spannend het was om na lang terug te gaan optreden. Hoe de avond strak geregisseerd werd, wat hij op voorhand niet zo had begrepen en dus verrast werd door de timing en druk. Hij vertelde dat ze na het optreden nog bleven hangen, maar dat hij, als enige van de groep, besloot terug richting huis te keren. Om nog samen in de zetel te kunnen zitten. Hij vertelde hoe al die spanning was opgebouwd en er eindelijk uit kon toen hij de deur van onze huis opendeed. De keuken die niet was opgeruimd was de trigger.

De ontladingspoort van de spanning.


Hij vertelde. Ik luisterde. En voelde hoe de ik de zachtheid kon toelaten, hoe ik zijn menselijkheid zag, zijn stress, zijn spanning. Ik probeerde me levendig voor te stellen hoe zijn avond geweest was. Zijn reactie “ale, ik zal dan maar beginnen opruimen zeker” was geen losstaande zin. Het was de opbouw van een hele avond. Dat beseffen, en horen hoe die avond voor hem gelopen was, verbond ons terug. Nadat ik in stilte luisterde naar hoe zijn avond geweest was, hem de ruimte gaf om terug te komen op zijn straffe zin, kon ik vertellen hoe mijn avond was.

Hij luisterde. Ik vertelde.

We geraakten terug verbonden in het spreken. We waren afgestemd en stonden open voor elkaars verhaal.


- Goed spreken gaat niet over op elk moment spreken zoals in de boekjes. Het gaat wel over blijvende afstemming zoeken met elkaar, ook als het ‘misliep’, ook als je elkaar even kwijt raakte in de afstemming. Het gaat over blijven proberen elkaar graag te zien, ook in de lastige momenten.


- Goed spreken is spreken vanuit jezelf. Hoe een situatie voor jou was, hoe jij dit ervaren hebt, wat dit met jou deed. Je hebt het niet over de ander, wat de ander verkeerd deed. Als je spreekt vanuit ‘jij deed dit verkeerd’, wordt het gevecht geopend en zal je partner in tegenverweer gaan om zichzelf te beschermen. Als je praat vanuit jezelf, gebeurt dit niet en zal je partner ook echt kunnen luisteren.


- Goed spreken is blijven openstaan voor elkaars verhaal vanuit een nieuwsgierigheid naar elkaars belevingswereld. De momenten die je samen spendeert, of apart, ervaar je allebei anders. We vergeten soms dat we de wereld anders zien, horen, ervaren en begrijpen. Als we ervan uitgaan dat onze partner de wereld op dezelfde manier als ons ervaart, lopen we het risico in conflict te geraken wanneer blijkt dat onze belevingen toch niet overeenkomen.



Hoe je elkaar kan terugvinden wanneer het misliep, vertel ik je uitgebreid in mijn cursus 'Goed spreken' die er binnenkort aankomt. Wil je graag leren nog beter te spreken met je partner? 28 juni kan je mijn cursus ‘goed spreken’ volgen. Je kan je hier vrijblijvend inschrijven op de interesselijst om binnenkort meer info te ontvangen.



40 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven