"Nu is het aan mij om uit te slapen"



Of het nu gaat over slaap in halen, iets gaan drinken met vrienden, klussen in huis, doorwerken aan een deadline, …

Van zodra er tijd op overschot is, krijgen we het gevoel ‘nu is het aan mij’. Nu is het mijn beurt om tijd te krijgen, om even zonder de kinderen iets te kunnen doen, wat dan ook.


De tijd zonder kinderen, de tijd om even op het gemak iets te doen is zo kostbaar dat het al snel een gevecht wordt.

Niet zo gek, als je erbij nadenkt… Wanneer er geen kinderen zijn, ben je als koppel vrijer. Je kiest wanneer en waar je naartoe gaat, hoe lang je wegblijft etc. zonder dat dit een gevolg heeft voor je partner. Blijf je wat langer liggen ’s ochtends? Daar heeft je partner geen last van. Hij/zij kan nog steeds doen, gaan en laten wat en wanneer hij/zij wilt. Wilt je partner ook blijven liggen in bed? Prima. Wilt je partner ook iets gaan drinken met vrienden? Prima.


Van zodra er kinderen zijn, verandert het. Zonder dat je erbij stilstaat, is jouw tijd opeens een beperking van je partners tijd. Als jij beslist om uit te slapen, kan je partner niet uitslapen. Als jij iets gaat drinken met vrienden, moet je partner thuisblijven. Als jij tijd neemt, moet de ander voor de kinderen zorgen. En omgekeerd.

Deze verandering brengt vaak spanning en conflicten mee. "Het is nu aan mij'. Of "gij hebt daarnet wel in de tuin kunnen werken he". We worden heel goed in het bijhouden van de tijds-rekening. Omdat de kindvrije tijd zo schaars is, we het allebei zo nodig hebben, kunnen we het ook moeilijk gunnen aan elkaar. Herkenbaar?


Soms zie je wel eens koppels waar dat anders lijkt te gaan. Koppels die elkaar met gemak laten uitslapen, die met gemak even de kinderen naar de speeltuin nemen zodat mama/papa iets kindvrij kan doen. Ik heb me al vaak afgevraagd.. hoe doen ze dat? Hoe kunnen ze zo makkelijk iets aan elkaar gunnen?


Gaandeweg ontdekte ik zelf de shift in denken en ontwikkelde er tussen ons een gun-cultuur. Vandaag de dag kan ik met plezier iets gunnen aan mijn partner, zonder wrok te voelen. Zonder te voelen 'het is eigenlijk aan mij maar goed... ik zal dan maar buigen'.

Omdat het zo goed voelt, begon ik na te denken over wat deze shift in denken teweeg bracht. Ik kwam uit op 3 principes:

1. Het gevoel ‘ het is aan mij’ komt deels voort uit het idee dat jij meer bijdraagt in jullie gezin. Dat je meer voor de kinderen zorgt, meer het huishouden op je neemt, meer ‘managet’ etc. Vanuit dit idee heb je dan ook meer recht om tijd voor jezelf te nemen dan je partner. De realiteit is vaak dat partners allebei veel taken op zich nemen in het gezin, andere taken, waarvan de helft mogelijks niet gezien wordt. Dat is voor jou zo, maar ook voor je partner. We zijn geneigd om meer te kijken naar wat we zelf doen en wat onze partner niet doet.

Probeer je blik eens te richten op wat je partner wel doet, en jij niet. Of wat jullie beiden doen. Op die manier kan je ook zien welk belangrijk aandeel je partner heeft in jullie gezin en kan je oprecht voelen en denk dat ook je partner die reserve-tijd verdient. Dat ook hij verdient om eens langer te slapen of zonder de kinderen in de tuin te werken.


2. Wanneer we een koppel zijn zonder kinderen, hoeven we minder duidelijk te maken wanneer ‘onze pot leeg is’ en we nood hebben aan tijd voor onszelf, of net tijd nodig hebben om iets af te krijgen voor het werk, het huishouden, etc. We zijn het dan ook niet gewoon om dingen die zo vanzelfsprekend lijken, af te stemmen met onze partner, omdat het vroeger zelden moest. Vroeger kon je de was insteken, opplooien en in de kast leggen vlak na elkaar. je hoefde je partner hier niet in de betrekken. Je hoefde geen tijd hiervoor te vragen. Nu doe je vaak 1 stap in zo'n huishoud-programma dat je soms ook bewust tijd moet vragen om iets af te werken.


Probeer sneller ‘in te grijpen’ en aan te geven dat je een half uurtje tijd wilt voor iets. Zo hoef je elkaar ook minder grote tijd te geven of gunnen als die schaars is.


3. De grootste shift voor mij kwam door het besef ‘liefde is in de eerste plaats geven’. Je kan maar beginnen met iets nieuws tussen jullie te installeren als jij het installeert. Als jij begint, als jij de eerste stap zet. De start ligt bij jezelf. Als je de cultuur zelf ter harte neemt en eigen maakt. Je zal zien, het komt terug en zal geleidelijk aan een weg vinden in jullie relatie. Het zal groeien en het zal van jullie worden.


Weten hoe je iets kan doen, betekent jammerlijk niet meteen dat je het ook eigen wordt. Zoals bij elke nieuwe gewoonte is er tijd voor nodig om dit eigen te maken en begint het met een eerste stap.


Dus.. probeer eens: je partner iets kleins te gunnen deze week en kijk wat je dat brengt.


Liefs,

Katrien


158 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven