top of page

"Ik ben er even niet goed van"

Mijn lezing zat erop, en terwijl ik m'n uitgeputte stem beloonde met enkele slokken water, kwam ze naast me staan. Wachtend tot onze blikken elkaar kruisten.


"Ik ben er even niet goed van, om die curve (een curve die toont dat de huwelijkstevredenheid van partners blijft dalen, en past terug stijgt wanneer de kinderen uit huis zijn) te zien. Ik dacht echt dat het later makkelijker zou zijn. Ik dacht echt... dat het binnenkort weer vanzelf zou gaan, onze relatie."


Ik slik m'n water door. Zij probeert de realiteit door te slikken. Hij blijft zitten in haar keel.


Ik merk het bij alle koppels die bij me in therapie komen "hadden we dit maar eerder gedaan". Hierin hoor ik dat ze verrast zijn door wat therapie eigenlijk echt is (en niet wat ze hen hadden ingebeeld). Maar ook dat het deugd doet, om terug naar elkaar te kijken, echt te kijken. Niet enkel te horen, ook te luisteren. Alle aandacht voor elkaar.

't was zo lang geleden.


Het is zo intens om samen een kind op te voeden, dat we onze aandacht en zorg erdoor laten opslorpen. We functioneren naast elkaar, als goed geoliede machine. Maar we zien elkaar nog amper, als mens, als vrouw, al man. Je voelt soms letterlijk niet dat er iemand naast je staat. Je beweegt samen doorheen de dagen, maar wordt amper bewogen door elkaar.


We zetten onze relatie even op pauze, want later is het beter. Later is er meer tijd. Later komt het wel meer vanzelf. Later is het schuldgevoel naar de kinderen kleiner. Later slapen ze door. Later zijn ze minder opstandig. Later gaan ze makkelijker naar school of de opvang. Later is het.... gewoon makkelijker.

Later.


Je relatie geraakt uitgeput in het wachten op 'later'. Je relatie heeft vocht nodig. Het snakt naar een slok. Ook tussendoor.


Samen door de tropenjaren is dagelijks op zoek naar voldoende water, voor je kinderen, voor jezelf en voor je relatie (in wisselende volgorde).

Niets overleeft zonder voeding.


Het is nodig om ruimte te maken voor de eenheid waarmee het ooit allemaal begon: jullie met z'n twee. Jullie zijn het fundament van jullie (t)huis.

Geen stevig fundament, geen stevig huis.


Later is nu.


Afbeelding: Marcos Guinoza

213 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

“Sorry dat ik zo gevoelig ben”

“Ik ben een vrouwelijke man” zegt hij twijfelend, met schaamrood op z’n wangen. Alsof hij het over een misgroeide dikke teen heeft. Alsof het iets lelijks is dat al 35 jaar het daglicht niet mag zien.

bottom of page